ສິ່ງທີ່ຂໍ້ຕົກລົງປ້ອງກັນປະເທດສະຫະລັດ-ຊາອຸດີ ຍັງຂາດຫາຍໄປ

(SeaPRwire) –   ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າສົນໃຈທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງວ່າຂໍ້ຕົກລົງປ້ອງກັນປະເທດທີ່ເຊັນໂດຍສະຫະລັດ ແລະ ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ໃນລະຫວ່າງການຢ້ຽມຢາມວໍຊິງຕັນຂອງມົງກຸດຣາຊະກຸມມານ Mohamed bin Salman (MBS) ແມ່ນບໍ່ເປັນໄປຕາມຄວາມຄາດຫວັງ ໂດຍບໍ່ໄດ້ສະໜອງການຮັບປະກັນດ້ານຄວາມປອດໄພທີ່ເຂັ້ມແຂງກວ່າສຳລັບລາຊະອານາຈັກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ກາຕາກໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບປະກັນດັ່ງກ່າວພຽງແຕ່ສອງເດືອນກ່ອນໜ້ານີ້ໃນຄໍາສັ່ງບໍລິຫານທີ່ອອກໂດຍປະທານາທິບໍດີ Donald Trump. ເປັນຫຍັງຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ, ຜູ້ທີ່ Trump ກ່າວວ່າເປັນ “ຄູ່ຮ່ວມງານທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່”, ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ຕົກລົງທີ່ຄ້າຍຄືກັນ?

ນີ້ແມ່ນຄໍາຖາມທີ່ຜິດ, ແລະການໂຕ້ຖຽງທີ່ຜິດ.

ຕາມໜັງສື, ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ວ່າພາສາໃນຄໍາສັ່ງບໍລິຫານຂອງກາຕາແມ່ນເຂັ້ມແຂງກວ່າ SDA (ແລະເວົ້າຕາມກົງ, ເຂັ້ມແຂງກວ່າຂໍ້ຕົກລົງຄວາມປອດໄພອື່ນໆຂອງສະຫະລັດກັບຄູ່ຮ່ວມງານໃນຕາເວັນອອກກາງຍົກເວັ້ນຕວກກີ, ພັນທະມິດ NATO). ແຕ່ມັນບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ແທ້ຈິງລະຫວ່າງສອງອັນນີ້.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເວົ້າເຖິງຂັ້ນທີ່ວ່າ ຖ້າ Trump ແລະ MBS ໄດ້ເຊັນຂໍ້ຕົກລົງປ້ອງກັນປະເທດຢ່າງເປັນທາງການທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຈາກສະພາສູງ ເຊິ່ງຈະຜູກມັດສະຫະລັດຕາມກົດໝາຍໃຫ້ປ້ອງກັນຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ໃນກໍລະນີທີ່ມີການໂຈມຕີຈາກພາຍນອກ (ແບບມາດຕາ 5 ຂອງ NATO), ມັນກໍຍັງຈະບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ແທ້ຈິງ.

ນັ້ນແມ່ນຍ້ອນວ່າຂໍ້ຕົກລົງປ້ອງກັນປະເທດທັງສອງມີຄວາມສໍາຄັນໜ້ອຍລົງຫຼາຍ ຖ້າພວກມັນບໍ່ໄດ້ກໍານົດວ່າຝ່າຍຕ່າງໆຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຍົກລະດັບສາຍພົວພັນທາງທະຫານຂອງພວກເຂົາແນວໃດ. ແລະໃນກໍລະນີຂອງ SDA, ມັນບໍ່ຊັດເຈນຢ່າງຍິ່ງວ່າສະຫະລັດ ແລະ ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ຈະນໍາວິໄສທັດການປ້ອງກັນປະເທດໃໝ່ຂອງພວກເຂົາໄປສູ່ຄວາມເປັນຈິງໄດ້ແນວໃດ.

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການທີ່ຈະປະຕິເສດ SDA (ຫຼືຄໍາສັ່ງບໍລິຫານຂອງກາຕາ) ຢ່າງສົມບູນ. ມັນສ້າງໂອກາດໃໝ່ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ສະຫະລັດ ແລະ ຊາອຸດີ ເພື່ອຍົກລະດັບການສົນທະນາດ້ານຄວາມປອດໄພຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ດຽວນີ້ມັນຂຶ້ນກັບລະບົບການປົກຄອງຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງຊາດ ແລະ ກອງທັບຂອງທັງສອງປະເທດທີ່ຈະພັດທະນາມາດຕະຖານ, ນິໄສ, ກົດລະບຽບ, ກົດໝາຍ, ກົນໄກ, ຂະບວນການ, ແລະ ສະຖາບັນຕ່າງໆເພື່ອການຮ່ວມມື ແລະ ການປະສານງານດ້ານຄວາມປອດໄພທີ່ດີຂຶ້ນ — ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແມ່ນລາຍລະອຽດທີ່ສໍາຄັນຂອງສາຍພົວພັນປ້ອງກັນປະເທດທີ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງ.

ສັງເກດເບິ່ງວ່າ SDA ເນັ້ນໜັກເຖິງການຂາຍອຸປະກອນທາງທະຫານທີ່ກ້າວໜ້າຂອງສະຫະລັດ, ລວມທັງລະບົບປ້ອງກັນລູກສອນໄຟ THAAD ແລະເຮືອບິນລົບ F-35, ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ກ່າວເຖິງສິ່ງໃດທີ່ມີລັກສະນະຍຸດທະສາດ. ນີ້ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິຂອງນະໂຍບາຍຄວາມປອດໄພຂອງສະຫະລັດຕໍ່ຄູ່ຮ່ວມງານອາຣັບ, ໂດຍເນັ້ນໃສ່ອຸປະກອນ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍເນັ້ນໃສ່ການວາງແຜນ ແລະ ການປະສານງານຄວາມປອດໄພຮ່ວມກັນ. ມັນຄວນຈະເປັນທີ່ຊັດເຈນແລ້ວວ່າວິທີການທີ່ເນັ້ນໃສ່ຮາດແວນີ້ບໍ່ໄດ້ສ້າງຄູ່ຮ່ວມງານອາຣັບທີ່ເຕັມໃຈແລະສາມາດປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນຜົນປະໂຫຍດຄວາມປອດໄພລວມກັນ.

ແລະສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ຈໍາກັດສະເພາະແຕ່ ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ແລະ ກາຕາ. ຄູເວດ, ອີຢິບ, ແລະ ບາເຣນ ຖືກກໍານົດໂດຍສະຫະລັດວ່າເປັນພັນທະມິດທີ່ສໍາຄັນທີ່ບໍ່ແມ່ນ NATO (Trump ຫາກໍເພີ່ມ ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ເຂົ້າໃນສະໂມສອນນັ້ນ). UAE ແມ່ນຄູ່ຮ່ວມງານປ້ອງກັນປະເທດທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ, ເປັນສະຖານະທີ່ມີແຕ່ ອິນເດຍ ເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບໃນເຄືອຂ່າຍພັນທະມິດ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມງານທົ່ວໂລກຂອງອາເມຣິກາ. ສະຖານະ ແລະ ສິດທິພິເສດທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເພື່ອໃຫ້ປະເທດເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເຂົ້າເຖິງອາວຸດສະຫະລັດທີ່ດີກວ່າ ແລະ ອາດຈະເລັ່ງການຂາຍອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນ.

ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າເສຍດາຍ ເພາະວ່າສະຫະລັດ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມງານອາຣັບຂອງຕົນກຳລັງປະລະສິ່ງຕ່າງໆໄວ້ຫຼາຍຢ່າງ. ຄູ່ຮ່ວມງານອື່ນໆຂອງສະຫະລັດບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດເຫຼົ່ານີ້ ຫຼື ສະຖານະພາບສະມາຊິກພິເສດດັ່ງກ່າວ ແລະ ຍັງຄົງສາມາດມີສາຍພົວພັນປ້ອງກັນປະເທດທີ່ໃກ້ຊິດ ແລະ ດໍາເນີນງານໄດ້ດີກວ່າກັບວໍຊິງຕັນ. ເບິ່ງ ອົດສະຕຣາລີ, ສິງກະໂປ, ອິດສະຣາແອລ, ແລະ ຍີ່ປຸ່ນ: ພວກເຂົາລົງທຶນໃສ່ລາຍລະອຽດຂອງການຮ່ວມມືດ້ານຄວາມປອດໄພກັບວໍຊິງຕັນ.

ແນ່ນອນ, ທັງສະຫະລັດ ແລະ ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກສາຍພົວພັນປ້ອງກັນປະເທດທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ. ສໍາລັບ ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ, ຂໍ້ຕົກລົງປ້ອງກັນປະເທດທີ່ເຂັ້ມແຂງກວ່າກັບສະຫະລັດແມ່ນສໍາຄັນຕໍ່ຄວາມປອດໄພຂອງຕົນ. ຖ້າບໍ່ມີຄວາມປອດໄພນັ້ນ, MBS ບໍ່ສາມາດດໍາເນີນການຫັນປ່ຽນເສດຖະກິດພາຍໃນປະເທດໄດ້ສໍາເລັດ, ເຊິ່ງເປັນບູລິມະສິດສູງສຸດຂອງປະເທດ.

ສໍາລັບສະຫະລັດ, ຄູ່ຮ່ວມງານພາກພື້ນທີ່ສາມາດເຮັດໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນດ້ວຍຕົນເອງ ຫຼື ໂດຍສະເພາະແມ່ນຮ່ວມກັນ ເພື່ອຮັບປະກັນພາກພື້ນ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆ, ຍິ່ງຈະຊ່ວຍໃຫ້ມັນສາມາດສຸມໃສ່ສິ່ງທ້າທາຍດ້ານຄວາມປອດໄພອື່ນໆທົ່ວໂລກໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ. ດ້ວຍຂະໜາດ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ອິດທິພົນທາງການເມືອງ, ແລະ ອໍານາດທາງສາສະໜາໃນໂລກອາຣັບ ແລະ ມຸດສະລິມ, ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ສາມາດມີບົດບາດນໍາພາໃນການຄິດໄລ່ຄວາມປອດໄພພາກພື້ນຂອງວໍຊິງຕັນ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໃນບັນດາລາຍລະອຽດທີ່ຈໍາເປັນທັງໝົດຂອງການຮ່ວມມືດ້ານຄວາມປອດໄພ, ສະຖາບັນອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດ. NATO ເປັນພັນທະມິດທາງທະຫານທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດ ບໍ່ພຽງແຕ່ຍ້ອນອໍານາດການຕໍ່ສູ້ລວມກັນ ແຕ່ຍັງຍ້ອນຄວາມໃກ້ຊິດ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີຂອງສະຖາບັນ. ພັນທະມິດສັນຍາຂອງອາເມຣິກາກັບ ເກົາຫຼີໃຕ້ ແລະ ຍີ່ປຸ່ນ ແມ່ນໜັກແໜ້ນສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຍ້ອນການເຊື່ອມໂຍງທາງສະຖາບັນ (ທາງການເມືອງ ແລະ ການທະຫານ) ເຫຼົ່ານີ້. ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຄ້າຍຄືກັບສິ່ງທີ່ ຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເກົາຫຼີໃຕ້ ໄດ້ຮັບກັບສະຫະລັດ.

ການເມືອງພາຍໃນ, ການພົວພັນທີ່ຫຍຸ້ງຍາກຂອງລາຊະອານາຈັກກັບອີຣ່ານ, ແລະຄວາມສາມາດທີ່ຈໍາກັດຂອງລາຊະອານາຈັກ ແນ່ນອນວ່າມີບົດບາດໃນການຈໍາກັດຄວາມເລິກຂອງສາຍພົວພັນຄວາມປອດໄພ. ແຕ່ກໍຍັງມີຊ່ອງວ່າງຫຼາຍທີ່ຈະເຮັດວຽກຮອບຂໍ້ຈໍາກັດເຫຼົ່ານີ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ລາຊະອານາຈັກມີຄະນະກໍາມະການຮ່ວມປ້ອງກັນປະເທດ ແລະຄະນະກໍາມະການດ້ານນະໂຍບາຍ ແລະ ຍຸດທະສາດກັບສະຫະລັດແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງແຕ່ລະອັນ, ແລະໂດຍສະເພາະອັນສຸດທ້າຍ, ບໍ່ສາມາດພັດທະນາຕື່ມອີກໄດ້ທັງໃນລະດັບພົນລະເຮືອນ ແລະ ທະຫານ.

ຖ້າບໍ່ມີການປ່ຽນແປງພື້ນຖານໃນສາຍພົວພັນຄວາມປອດໄພລະຫວ່າງສະຫະລັດ-ຊາອຸດີ ແລະ ສະຫະລັດ-ອ່າວ ທີ່ເນັ້ນໜັກເຖິງການເຊື່ອມໂຍງທາງສະຖາບັນ ແລະ ການທະຫານທີ່ໃກ້ຊິດກວ່າ (ແລະບໍ່ພຽງແຕ່ອຸປະກອນ), ຂໍ້ຕົກລົງປ້ອງກັນປະເທດສອງຝ່າຍໃດໆກໍຈະບໍ່ມີປະສິດທິຜົນເທົ່າທີ່ຄວນ. ຂໍ້ຕົກລົງເຫຼົ່ານັ້ນຄວນຖືກເບິ່ງວ່າເປັນວິທີການໄປສູ່ຈຸດຈົບ, ແລະບໍ່ແມ່ນທາງອື່ນ, ໂດຍມີຈຸດຈົບຄື ຊາອຸດີ ອາຣາເບຍ ທີ່ມີຄວາມສາມາດຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະສາຍພົວພັນທາງທະຫານທີ່ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.