ປັດຊະຍາສາມາດສອນຫຍັງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການເປັນພໍ່ແມ່

(SeaPRwire) –   ໃນຊີວະປະຫວັດຫຍໍ້ຂອງລາວ, ນັກສາດສະໜາສາດ ແລະ ນັກປັດຊະຍາຊາວອາຟຣິກາເໜືອ Augustine of Hippo ໄດ້ທົບທວນເບິ່ງໄວເດັກຂອງລາວ. ລາວຈື່ໄດ້ວ່າຕອນທີ່ລາວລັກໝາກແພທີ່ເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າລາວຫິວ ແຕ່ເພື່ອຄວາມສຸກໃນການເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຫ້າມ. ກ່ອນໜ້ານັ້ນ, ລາວຍັງຈື່ໄດ້ວ່າການຫຼອກລວງໃນເກມ ເພາະຄວາມຢາກຊະນະ, ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຄັ່ງເມື່ອຜູ້ດູແລບໍ່ຍອມເຮັດຕາມໃຈຂອງລາວ. ສໍາລັບໃຜທີ່ຈື່ໄວເດັກຂອງຕົນເອງ, ພຶດຕິກໍາເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະຄຸ້ນເຄີຍ. ເດັກນ້ອຍສາມາດຫຼອກລວງ, ທໍາລາຍ, ຮ້ອງໄຫ້ຄັ່ງ. ສິ່ງທີ່ອາດຈະຟັງແລ້ວບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ກະຕຸ້ນພວກເຮົາໃນມື້ນີ້ແມ່ນການຮັບຮູ້ວ່າ ອາລົມຂອງເດັກນ້ອຍສາມາດຖືກອະທິບາຍໃນດ້ານສິນທຳໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຄວາມຄິດທີ່ວ່າພຶດຕິກໍາຂອງເດັກນ້ອຍສາມາດບໍ່ດີ—ໝາຍຄວາມວ່າ, ໂລບ, ເຫັນແກ່ຕົວ—ມັກຈະເປັນຂໍ້ຫ້າມ. ແລະນີ້ອາດຈະສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີທີ່ພວກເຮົາລ້ຽງດູລູກຂອງພວກເຮົາ.

ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ນັກມະນຸດວິທະຍາ David Lancy ໄດ້ສ້າງຄໍາວ່າ “” ເພື່ອອະທິບາຍທັດສະນະຄະຕິທີ່ມີຕໍ່ເດັກນ້ອຍທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະຂອງບັນດາປະເທດຕາເວັນຕົກທີ່ຮັ່ງມີ ແລະ ເປັນປະຊາທິປະໄຕ. ໃນ neontocracy, ເດັກນ້ອຍໄດ້ຖືກປະຕິບັດເປັນ —ຊະນິດໜຶ່ງແຍກຕ່າງຫາກຈາກຜູ້ໃຫຍ່—ແລະກາຍເປັນກຸ່ມທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງສັງຄົມນັ້ນ. ນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າບໍ່ເຫມືອນກັບໃນຍຸກຂອງ Augustine, ເດັກນ້ອຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກການຕັດສິນຂອງຜູ້ໃຫຍ່. ພວກເຮົາສາມາດເຫັນສິ່ງນີ້ຢູ່ອ້ອມຂ້າງພວກເຮົາກັບ mantra ທີ່ນິຍົມວ່າ “every child is different” (ເອີ້ນກັນວ່າ don’t judge my child), ແລະ ທີ່ຊຸກຍູ້ໃຫ້ພວກເຮົາລະເວັ້ນຈາກການຕັດສິນ ແລະ ແກ້ໄຂພຶດຕິກໍາຂອງເດັກ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບ .

ແຕ່ເປັນຫຍັງເດັກນ້ອຍຈຶ່ງຄວນໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຕາມມາດຕະຖານຂອງຕົນເອງແທນທີ່ຈະເປັນມາດຕະຖານຂອງພໍ່ແມ່? ເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາອາດຈະຄິດແນວນັ້ນກໍຄືວ່າ ປະຈຸບັນພວກເຮົາເຫັນວ່າອາລົມຂອງເດັກນ້ອຍເປັນການລະບາຍຄວາມກົດດັນທາງຮ່າງກາຍ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງບໍ່ມີຜົນຕໍ່ມາດຕະຖານປົກກະຕິ. ຕົວຢ່າງ, —ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງແນວໂນ້ມ baby-led—ຖືວ່າ , ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາບໍ່ຄວນຄາດຫວັງມັນຈາກພວກເຂົາ. ນີ້ຫມາຍຄວາມວ່າໃນເວລາທີ່ລູກຂອງທ່ານຮ້ອງໄຫ້ຄັ່ງເພາະວ່າທ່ານປະຕິເສດທີ່ຈະຊື້ເຂົ້າຫນົມໃຫ້ພວກເຂົາ, ບົດບາດຂອງທ່ານແມ່ນການລະເວັ້ນຈາກການແກ້ໄຂແລະຈໍາກັດຕົວເອງໃນການບັນຍາຍ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບນັກບໍາບັດຫຼືສຽງໃນຮູບເງົາສາລະຄະດີ: “ເຈົ້າກໍາລັງຮູ້ສຶກໃຈຮ້າຍຫຼາຍໃນຕອນນີ້.” (ຂ້ອຍຈື່ຈໍານວນຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນປະໂຫຍກນີ້ຢູ່ໃນສະຫນາມເດັກຫຼິ້ນບໍ່ໄດ້.)

ແຕ່ນີ້ບໍ່ສົນໃຈວ່າສິ່ງທີ່ມະນຸດຮູ້ສຶກບໍ່ສາມາດແຍກອອກຈາກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈໄດ້, ແມ່ນແຕ່ໃນກໍລະນີຂອງເດັກນ້ອຍ. ການຮູ້ສຶກຢ້ານກົວຫມາຍຄວາມວ່າພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າສະຖານະການເປັນໄພຂົ່ມຂູ່, ການຮູ້ສຶກຜິດຫວັງຫມາຍຄວາມວ່າພວກເຮົາຄາດຫວັງອື່ນໆ, ແລະການຮູ້ສຶກອິດສາຕໍ່ຜູ້ໃດຜູ້ຫນຶ່ງຫມາຍຄວາມວ່າພວກເຮົາຮັບຮູ້ວ່າພວກເຂົາເປັນຄູ່ແຂ່ງ. ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງມີຄວາມສໍາຄັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍວ່າພວກເຮົາໃຫ້ຄວາມຫມາຍຫຍັງກັບສະຖານະການ. ການບອກເດັກນ້ອຍວ່າພວກເຂົາຮູ້ສຶກໃຈຮ້າຍໂດຍບໍ່ອະທິບາຍວ່າເວລາໃດທີ່ຄວາມໃຈຮ້າຍເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່ສອນພວກເຂົາວ່າຄວາມໃຈຮ້າຍສາມາດນໍາໄປສູ່ການທໍາຮ້າຍຄົນອື່ນໄດ້ແນວໃດແມ່ນການກີດກັນພວກເຂົາຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຮູ້ສຶກ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ພວກເຮົາອາດຈະເວົ້າບາງຢ່າງເຊັ່ນ: “ເຈົ້າກໍາລັງມີການໄຫຼວຽນຂອງລະບົບປະສາດຫຼາຍເກີນໄປໃນຕອນນີ້.”

ການບອກອາລົມໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ—ຄວາມໂກດແຄ້ນ, ຄວາມຢ້ານກົວ, ຄວາມສຸກ, ຄວາມຫວັງ—ໝາຍຄວາມວ່າເຂົາເຈົ້າໄດ້ກ້າວໄປສູ່ລະດັບຂອງສະລິລະວິທະຍາບໍລິສຸດແລ້ວ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂື້ນແລ້ວໃນຂັ້ນຕອນຕົ້ນໆ, ເນື່ອງຈາກການຕອບສະ ໜອງ ທາງ neurological ຂອງເດັກນ້ອຍກາຍເປັນຮູບແບບການສື່ສານກັບພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຂົາ—ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເລີ່ມປ່ຽນເປັນອາລົມທີ່ມີຄວາມຫມາຍ. ໃນປຶ້ມ Learning from Experience ຂອງລາວໃນປີ 1962, ນັກຈິດຕະວິເຄາະຊາວອັງກິດ Wilfred Bion ເອີ້ນຂະບວນການນີ້ວ່າ “alpha-function”: ໂດຍຜ່ານຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະເຂົ້າໃຈແລະຕອບສະຫນອງຕໍ່ພຶດຕິກໍາຂອງເດັກນ້ອຍ, ພໍ່ແມ່ປ່ຽນປະສົບການຄວາມຮູ້ສຶກດິບທໍາອິດ (beta-elements) ໃຫ້ເປັນຄວາມຄິດທີ່ມີຄວາມຫມາຍ (alpha-elements). ສໍາລັບ Bion, ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕົ້ນກໍາເນີດຂອງຄວາມສາມາດຂອງພວກເຮົາໃນການຄິດແລະຫນ້າທີ່ທາງຈິດໃຈທີ່ສໍາຄັນທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາຈັດການກັບອາລົມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກໃນຊີວິດ.

ຄວາມສາມາດໃນການເຂົ້າໃຈອາລົມ—ຄວາມໝາຍຂອງການຮູ້ສຶກໂກດແຄ້ນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ການສະແດງຄວາມອົດກັ້ນ, ການເຄົາລົບຄົນອື່ນ—ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງມະຫັດສະຈັນເມື່ອເປັນຜູ້ໃຫຍ່. ມັນພັດທະນາເທື່ອລະກ້າວໃນຂະນະທີ່ພໍ່ແມ່ສະເໜີ (ຫຼືລົ້ມເຫລວໃນການສະເໜີ) ຮູບແບບຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈໃຫ້ແກ່ລູກຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍການເວົ້າລົມກັບເຂົາເຈົ້າ. ແລະເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກເຮົາທີ່ບໍ່ລັງເລທີ່ຈະເວົ້າກັບເດັກນ້ອຍ ແລະ ເດັກນ້ອຍອອກຈາກຄວາມກັງວົນທີ່ຈະບໍ່ລະເມີດຄວາມບໍ່ສາມາດໃຊ້ຄໍາເວົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາບໍ່ຄວນລັງເລທີ່ຈະແນະນໍາໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ນັບວ່າເປັນພຶດຕິກໍາທີ່ດີ ແລະ ບໍ່ດີ.

ຄວາມຄິດທີ່ວ່າພໍ່ແມ່ສາມາດເປັນກາງຕໍ່ພຶດຕິກໍາຂອງລູກຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນດີທີ່ສຸດທີ່ໄຮ້ດຽງສາ ແລະຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດແມ່ນອັນຕະລາຍ. ຄໍາຖາມທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ພໍ່ແມ່ຕ້ອງຖາມແມ່ນ: ພວກເຮົາຕ້ອງການໃຫ້ລູກຂອງພວກເຮົາກາຍເປັນໃຜ? ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍວິໄສທັດຂອງປະເພດບຸກຄົນທີ່ພວກເຮົາຫວັງວ່າຈະລ້ຽງ, ພວກເຮົາຈະແລ່ນໄລ່ , ຫຼື, ບາງທີ, ທຸກອາລົມຂອງລູກຂອງພວກເຮົາ.

“`