(SeaPRwire) – ສົມເດັດພະສັນຕະປາປາ Leo XIV ບໍ່ດົນມານີ້ ໄດ້ກ່າວເຖິງ “ຜູ້ສ້າງ AI ໃຫ້ສຶກສາການຕັດສິນໃຈທາງສິນທໍາ ເປັນສ່ວນສໍາຄັນຂອງວຽກງານຂອງພວກເຂົາ—ເພື່ອພັດທະນາລະບົບທີ່ສະທ້ອນເຖິງຄວາມຍຸດຕິທໍາ, ຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ຊີວິດຢ່າງແທ້ຈິງ.”
ຜູ້ນໍາດ້ານເທັກໂນໂລຢີບາງຄົນ, ລວມທັງຜູ້ຮ່ວມກໍ່ຕັ້ງ Andreessen Horowitz Marc Andreessen ໄດ້ຕ້ານການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວ. ແຕ່ການເຮັດແນວນັ້ນແມ່ນຜິດພາດ. ພວກເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງການກົດລະບຽບ AI ເທົ່ານັ້ນ—ພວກເຮົາຕ້ອງການສິນທໍາຂອງ AI.
ທຸກໆເຕັກໂນໂລຢີມີປັດຊະຍາຂອງຕົນເອງ, ບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະຍອມຮັບຫຼືບໍ່. ເຄື່ອງພິມໄດ້ເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ ແລະເຮັດໃຫ້ລໍາດັບຊັ້ນອ່ອນແອລົງ. ໄຟຟ້າໄດ້ທໍາລາຍໄລຍະທາງ. ອິນເຕີເນັດໄດ້ທໍາລາຍຂອບເຂດລະຫວ່າງຊີວິດສາທາລະນະ ແລະສ່ວນຕົວ. ປັນຍາປະດິດອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍທີ່ສຸດ, ເພາະມັນບັງຄັບໃຫ້ພວກເຮົາປະເຊີນໜ້າກັບສິ່ງທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະຂອງມະນຸດ.
ລັດຖະບານກໍາລັງຟ້າວຟັ່ງເພື່ອໃຫ້ທັນ. ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ທະເຍີທະຍານທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຄີຍມີມາ ເພື່ອຄວບຄຸມການຮຽນຮູ້ຂອງເຄື່ອງຈັກ; ໄດ້ສ້າງຂອງຕົນເອງ ແລະ . ຜູ້ນໍາອຸດສາຫະກໍາເວົ້າດັງໆກ່ຽວກັບ “” ແລະ “” . ພາສາຂອງຄວາມປອດໄພແມ່ນເດັ່ນ, ເໝືອນກັບວ່າຈັນຍາບັນເປັນລາຍການກວດສອບທີ່ສາມາດຂຽນລະຫັດແລະນໍາໃຊ້ໄດ້.
ກົດລະບຽບແມ່ນຈໍາເປັນ. ພວກມັນສາມາດຈໍາກັດອັນຕະລາຍ, ປ້ອງກັນການລ່ວງລະເມີດ, ແລະສ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ແຕ່ພວກມັນບໍ່ສາມາດບອກພວກເຮົາໄດ້ວ່າພວກເຮົາຕ້ອງການສ້າງໂລກແບບໃດ. ລະບຽບການຕອບຄໍາຖາມວ່າ ແນວໃດ ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍຕອບຄໍາຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງ. ຈັນຍາບັນທີ່ຖືກຖືວ່າເປັນການປະຕິບັດຕາມຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ—ເປັນຂະບວນການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແທນທີ່ຈະເປັນການສະທ້ອນທາງສິນທໍາ. ສິ່ງທີ່ຂາດຫາຍໄປບໍ່ແມ່ນປຶ້ມກົດລະບຽບອື່ນ ແຕ່ເປັນເຂັມທິດທາງສິນທໍາ ຫຼື ມະນຸດ.
ຄໍາຖາມທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າແມ່ນບໍ່ແມ່ນວ່າເຄື່ອງຈັກສາມາດຄິດໄດ້, ແຕ່ແມ່ນວ່າມະນຸດຍັງສາມາດເລືອກໄດ້ບໍ່. ອັລກໍຣິທຶມອັດຕະໂນມັດໄດ້ກຳນົດສິ່ງທີ່ພວກເຮົາອ່ານ, ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາລົງທຶນ, ແລະ ໃຜ ຫຼື ສິ່ງໃດທີ່ພວກເຮົາໄວ້ໃຈແລ້ວ. ໜ້າຈໍທີ່ພວກເຮົາຕິດຢູ່ທຸກມື້ມີອິດທິພົນຕໍ່ອາລົມ ແລະ ການເລືອກຕັ້ງ. ເມື່ອການຕັດສິນໃຈຖືກໂອນໄປໃຫ້ຮູບແບບຂໍ້ມູນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງສິນທໍາຈະເລື່ອນຈາກມະນຸດໄປສູ່ເຄື່ອງຈັກ. ອັນຕະລາຍບໍ່ແມ່ນວ່າເຄື່ອງຈັກຈະພັດທະນາປັນຍາຫຼາຍເກີນໄປ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຢຸດເຊົາການໃຊ້ປັນຍາຂອງຕົນເອງ.
ນັກເທັກໂນໂລຢີມັກຈະອະທິບາຍຈັນຍາບັນໃນດ້ານຄອມພິວເຕີ: ການຈັດຮຽງ, ຊັ້ນຄວາມປອດໄພ, ວົງຈອນຕິຊົມ. ແຕ່ຈິດສໍານຶກບໍ່ແມ່ນຕົວປ່ຽນທີ່ສາມາດປັບແຕ່ງໄດ້. ມັນແມ່ນຄວາມສາມາດທີ່ມີຊີວິດຊີວາທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຜ່ານຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ວັດທະນະທໍາ, ແລະປະສົບການ. ເດັກນ້ອຍຮຽນຮູ້ສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຈາກສິ່ງທີ່ຜິດບໍ່ແມ່ນຜ່ານເຫດຜົນ, ແຕ່ຜ່ານຄວາມສໍາພັນ—ຜ່ານການຖືກຮັກ, ຖືກແກ້ໄຂ, ແລະຖືກໃຫ້ອະໄພ. ໃນລັກສະນະດຽວກັນ, ພວກເຂົາຮຽນຮູ້ຄວາມຮັບຜິດຊອບ: ວ່າການກະທໍາຕ່າງໆມີຜົນສະທ້ອນ, ແລະວ່າຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນບໍ່ສາມາດແຍກອອກຈາກການເລືອກໄດ້. ນັ້ນແມ່ນເນື້ອແທ້ຂອງການເຕີບໃຫຍ່ທາງສິນທໍາຂອງມະນຸດ, ແລະມັນບໍ່ສາມາດເຮັດຊ້ໍາໄດ້ດ້ວຍການຄິດໄລ່.
ປັນຍາປະດິດຈະບັງຄັບໃຫ້ມີການພິຈາລະນາຄືນໃໝ່ກ່ຽວກັບກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ—ເປັນແນວຄິດທີ່ເກົ່າແກ່ກວ່າເຕັກໂນໂລຢີໃດໆ, ແຕ່ແປກທີ່ບໍ່ມີຢູ່ໃນການສົນທະນາສ່ວນໃຫຍ່ກ່ຽວກັບມັນ. ກຽດສັກສີຢືນຢັນວ່າຄຸນຄ່າຂອງບຸກຄົນແມ່ນມີມາແຕ່ກຳເນີດ, ບໍ່ສາມາດວັດແທກໄດ້ດ້ວຍຈຸດຂໍ້ມູນ ຫຼື ຜົນຜະລິດທາງເສດຖະກິດ. ມັນແມ່ນຫຼັກການທີ່ຕ້ານກັບເຫດຜົນຂອງການປັບປຸງໃຫ້ດີທີ່ສຸດ. ໃນໂລກທີ່ສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານຂອງຕົວຊີ້ວັດການມີສ່ວນຮ່ວມ, ກຽດສັກສີເຕືອນພວກເຮົາວ່າບໍ່ແມ່ນທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້ຄວນຖືກວັດແທກ.
ທຶນມີບົດບາດທີ່ສໍາຄັນຢູ່ທີ່ນີ້. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນກໍ່ຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ເປັນເວລາຫຼາຍສິບປີ, ນັກລົງທຶນໄດ້ໃຫ້ລາງວັນຄວາມໄວແລະຂະໜາດ—ການເຕີບໂຕໃນທຸກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ. ແຕ່ເຕັກໂນໂລຢີທີ່ກໍາລັງເກີດຂຶ້ນໃນມື້ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ເປັນກາງ; ພວກມັນແມ່ນກະຈົກ, ສະທ້ອນແລະຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າຂອງພວກເຮົາ. ຖ້າພວກເຮົາສ້າງລະບົບທີ່ ຫຼື , ພວກເຮົາກໍ່ບໍ່ສາມາດແປກໃຈໄດ້ເມື່ອສັງຄົມກາຍເປັນຄົນຖືກລົບກວນແລະແຕກແຍກຫຼາຍຂຶ້ນ.
ການກວດສອບພິຈາລະນາດ້ານຈັນຍາບັນຄວນກາຍເປັນສິ່ງປົກກະຕິຄືກັບການກວດສອບພິຈາລະນາດ້ານການເງິນ. ກ່ອນທີ່ຈະຖາມວ່າເຕັກໂນໂລຢີຈະໃຫຍ່ຂຶ້ນສໍ່າໃດ, ພວກເຮົາຄວນຖາມວ່າມັນສົ່ງເສີມພຶດຕິກໍາແບບໃດ, ມັນສ້າງການເພິ່ງພາອາໄສແບບໃດ, ແລະໃຜທີ່ມັນຈະປະຖິ້ມໄວ້. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນອຸດົມຄະຕິທາງສິນທໍາ ຫຼື ການເສຍສະຫຼະ; ມັນແມ່ນການຄາດການທີ່ເປັນຈິງ. ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈະເປັນສິນຄ້າທີ່ຫາຍາກຂອງສັດຕະວັດ AI, ແລະມັນບໍ່ສາມາດຊື້ (ຫຼື ຂຽນລະຫັດ) ຄືນໄດ້ງ່າຍເມື່ອສູນເສຍໄປແລ້ວ.
ສິ່ງທ້າທາຍໃນຍຸກສະໄໝຂອງພວກເຮົາຄືການຮັກສາປັນຍາທາງສິນທໍາໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບປັນຍາຂອງເຄື່ອງຈັກ. ພວກເຮົາຄວນໃຊ້ເຕັກໂນໂລຢີເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ຄວາມຄິດສ້າງສັນ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ—ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສັບສົນຂອງມະນຸດໃຫ້ເປັນຮູບແບບການຄາດເດົາ. ການລໍ້ລວງຄືການສ້າງລະບົບທີ່ຄາດການທຸກໆການເລືອກ. ເສັ້ນທາງທີ່ສະຫຼາດກວ່າຄືການຮັກສາອິດສະລະພາບທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ການເລືອກມີຄວາມໝາຍ.
ທັງໝົດນີ້ບໍ່ແມ່ນການສ້າງພາບຝັນເຖິງອະດີດ ຫຼື ຕໍ່ຕ້ານນະວັດຕະກໍາ. ເຕັກໂນໂລຢີໄດ້ຂະຫຍາຍທ່າແຮງຂອງມະນຸດມາໂດຍຕະຫຼອດ, ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວເປັນສິ່ງທີ່ດີ. ມື້ນີ້, ພວກເຮົາຕ້ອງຮັບປະກັນວ່າ AI ຂະຫຍາຍທ່າແຮງຂອງມະນຸດ—ແລະບໍ່ເຮັດໃຫ້ມັນເຈືອຈາງ. ສິ່ງນີ້ຈະຂຶ້ນຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ເຄື່ອງຈັກຮຽນຮູ້, ແຕ່ຂຶ້ນກັບສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຈື່ຈໍາ—ວ່າຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງສິນທໍາບໍ່ສາມາດມອບໝາຍໄດ້, ແລະຈິດສໍານຶກ, ຕ່າງຈາກລະຫັດ, ບໍ່ສາມາດເຮັດວຽກໂດຍອັດຕະໂນມັດໄດ້.
ໂຄງການສິນທໍາໃນທົດສະວັດຕໍ່ໜ້າຈະບໍ່ແມ່ນການສອນເຄື່ອງຈັກໃຫ້ຮູ້ສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງຈາກສິ່ງທີ່ຜິດ. ມັນຈະເປັນການເຕືອນຕົວເຮົາເອງ. ພວກເຮົາແມ່ນລຸ້ນທໍາອິດທີ່ສາມາດສ້າງປັນຍາທີ່ສາມາດພັດທະນາໄດ້ໂດຍບໍ່ມີພວກເຮົາ. ນັ້ນຄວນສ້າງແຮງບັນດານໃຈບໍ່ແມ່ນຄວາມຢ້ານກົວ, ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ. ປັນຍາທີ່ປາດສະຈາກຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາສະຫຼາດຂຶ້ນ, ບໍ່ແມ່ນສະຫຼາດກວ່າ; ຄວາມກ້າວໜ້າທີ່ປາດສະຈາກຈິດສໍານຶກເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາໄວຂຶ້ນ, ບໍ່ແມ່ນດີຂຶ້ນ.
ຖ້າທຸກເຕັກໂນໂລຢີມີປັດຊະຍາ, ໃຫ້ປັດຊະຍາຂອງພວກເຮົາເປັນແບບນີ້: ວ່າກຽດສັກສີຂອງມະນຸດບໍ່ແມ່ນແນວຄິດທີ່ລ້າສະໄໝ ແຕ່ເປັນຫຼັກການອອກແບບ. ອະນາຄົດຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມສະຫຼາດຂອງອັລກໍຣິທຶມຂອງພວກເຮົາ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມເລິກເຊິ່ງຂອງຈິນຕະນາການທາງສິນທໍາຂອງພວກເຮົາ.
ບົດຄວາມນີ້ຖືກຈັດສົ່ງໂດຍຜູ້ສະເຫຼີມຄວາມຫນັງສືອື່ງ. SeaPRwire (https://www.seaprwire.com/) ບໍ່ມີການຮັບປະກັນ ຫຼື ການຢືນຢັນໃດໆ.
ປະເພດ: ຂ່າວຫົວຂໍ້, ຂ່າວປະຈຳວັນ
SeaPRwire ເຫົາສະເຫຼີມຄວາມຫນັງສືອື່ງສຳລັບບໍລິສັດແລະອົງກອນຕ່າງໆ ເຫົາຄຳສະເຫຼີມຄວາມຫນັງສືອື່ງທົ່ວໂລກ ຄັກກວ່າ 6,500 ສື່ມວນຫຼວງ, 86,000 ບົດບາດຂອງບຸກຄົມສື່ຫຼື ນັກຂຽນ, ແລະ 350,000,000 ເຕັມທຸກຫຼືຈຸດສະກົມຂອງເຄືອຂ່າຍທຸກເຫົາ. SeaPRwire ເຫົາສະເຫຼີມຄວາມຫນັງສືອື່ງສະຫຼວມພາສາຫຼາຍປະເທດ, ເຊັ່ນ ອັງກິດ, ຍີປຸນ, ເຢຍ, ຄູຣີ, ຝຣັ່ງ, ຣັດ, ອິນໂດ, ມາລາຍ, ເຫົາວຽດນາມ, ລາວ ແລະ ພາສາຈີນ.